mijn diabetes onder controle

Als je de diagnose diabetes krijgt dan begint direct de zoektocht naar de juiste insulinebehoefte. hoe raak je als diabeet goed ingeregeld en hoe ga je om met wisselende insulinegevoeligheid? Mijn zoektocht leidde mij naar een insulinepomp.


Toen ik de diagnose Diabetes type 1 was ik net een paar maanden" genezen" verklaard van mijn zwangerschapsdiabetes. Mijn HbA1c was briljant zonder dieet en zonder insuline en ik had mijn oude leven weer opgepakt. Voor zover dat lukt uiteraard, met een kind van 18 maanden en een kind van 6 maanden.
Na een korte periode van allerlei vage klachten, vermoeidheid, veel afvallen en tot slot veel dorst, gingen bij mij de alarmbellen af. Toen ik mijn bloedglucosemeter weer uit de la viste om mijn glucose te meten stond hier alleen HI. Te hoog om te meten. 
Na de diagnose in het ziekehuis, vrijwel direct gevolgd door een onwerkelijke vakantie in bloedheet italie, volgde een lange periode van zeer instabiele bloedsuikers. meten, schrijven, proberen verbanden te ontdekken: mijn waarden schommelden enorm en met een zeer hoge gevoeligheid voor insuline en een lage dagdosering, lukte het mij niet om stabiel te worden. Het gaf mij wel veel inzicht in welke activiteiten mij veel energie kosten. Boodschappen doen bijvoorbeeld, lukte alleen met extra koolhydraten tijdens de rit door de supermarkt. aan de andere kant zorgt spanning op mijn werk (positieve of negatieve, dat maakt niet uit), voor heel hoge waarden. Mijn kwartaalcontrole in het ziekehuis strond dus steeds in het teken van nog verder analyseren en kijken aan welke knoppen ik nog kan draaien. Vermijden van spanning en stress? anders eten? nog meer sporten? juist minder sporten? ander merk insuline? Alle varianten heb ik geprobeerd. 
De keuze voor de omnipod werd al een aantal keer genoemd door de internist. Met mijn 14 eenheden per dag kom ik hier zeker voor in aanmerking. Mijn ijdelheid weerhield mij hier steeds van. Moet ik dat wel doen? zo'n ding aan mijn lijf. 24/7. 
Maar ik was het ook wel echt zat, zo'n leven vol hypo's en hypers.Lastig voor mij, maar zeker ook voor mijn man en kinderen. 
Mijn zoontje heeft ooit de term 'knakworst in je benen"  geintroduceerd. Bij hem stond dat voor slappe benen hebben. Inmiddels is het bij ons thuis de term voor mijn hypo's. Mama heeft knakworst betekent dat ze me even met rust moeten laten. Dat ik soms wel een koekje eet (op mijn strooptocht naar eten!) en dat zij dat dan even niet mogen. En het zal niet lang duren voordat ze ook gaan vragen 'of ik niet even mijn bloed moet testen"  als ik erg ongeduldig met ze ben en waarschijnlijk veel te hoog zit:-)   

Ik besloot nog 1 kwartaal vol te gaan voor een leven met een prikpen. Ik gaf alles! Zo stopte ik een aantal maanden met mijn intensieve interimbaan als ZZP-er. Leefde zo geregeld mogelijk. Sportte veel maar niet te veel. Weinig suikers, veel groente, the works. Toen mijn eerstvolgende controle nog steeds een veel te hoog HbA1c liet zien heb ik eerst gehuild als een klein kind. Mijn volgende stap was mijn diabetesverpleegkundige bellen en om de Omnipod vragen.

Tja, en nu?Inmiddels ben ik een ervaren pompgebruikster. Mijn waardes zijn stabieler, mede daardoor is mijn energieniveau hoger, ik kan sporten zonder bij te eten (want zet dan de pomp lager) etc. Ik heb basaalprogramma's voor dagen dat ik als interimmer werk (dan heb ik meer insuline nodig), voor weekenddagen, zelfs voor vakanties (veel minder insuline nodig) en voor dagen dat ik sochtends vroeg ga sporten. Wat een vrijheid. De hypo's en hypers zijn er nog wel, maar inmiddels op een accectabel niveau. En ik kan ze verklaren en dat geeft rust!


Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden